Uitgeverij: Manteau
ISBN: 978 90 223 23281

Het boek “ Indringer” van Patrick De Bruyn ligt opnieuw in de winkels.
Het boek werd in 1999 geschreven en in 2000 gepubliceerd.
De vraag naar het boek bleef intussen zo groot dat uitgeverij Manteau besliste om het verhaal herwerkt opnieuw uit te brengen.
En deze nieuwe uitgave maakt ‘indringer’ nog indringender.

We stelden Patrick De Bruyn enkele vragen.

Waarom hebt u ‘Indringer’ herschreven?

“Indringer had in 2000 twee drukken gehad en was sindsdien nooit meer herdrukt.
Maar de lezers bleven er naar vragen en mijn uitgever besloot om het opnieuw uit te brengen.
Ik had zelf ook nooit gedacht om het boek te herschrijven… tot ik het opnieuw las…
Ik kon het niet opbrengen om mijn lezers een boek aan te bieden waar ik door de tijd zelf niet meer voor 100% achter stond.
Mijn belangrijkste argument was dat in 8 jaar de thrillers en de Nederlandstalige thriller in het bijzonder enorm was geëvolueerd. Waar 8 jaar geleden een product van eenzame huisvlijt als Indringer nog op enig applaus kon rekenen, is het aanbod thrillers vandaag veel rijker en de top vooral veel professioneler geworden.
Het beeld van de eenzame schrijver van wie een boek zonder overleg door de uitgeverij wordt gepubliceerd, is niet alleen een romantische benadering van de schrijverij. Dat heeft ook nooit bestaan!
Vandaag is een boek dat van mijn uitgever naar de lezer vertrekt, een boek waarin een heel team mensen, elk met hun specialiteit, het beste van hun kunnen hebben gelegd.
Laat ik dan ook geen boek afleveren dat niet meer aan de huidige standaard beantwoordt, was mijn besluit.
Herschrijven, dus…
Ik had het geluk dat mijn uitgever helemaal achter dat idee stond en een budget voorzag voor begeleiding, redactie, coverontwerp, enz...

Vooral in het begin zat ik nog met enige schroom aan mijn tekst te prutsen. Ik zat voortdurend met de vraag: moet ik dit nu toch maar zo laten staan of weg ermee?

Daarbij kon ik gelukkig rekenen op de medewerking van mijn uitgever en mijn redactrice, die minder emotioneel betrokken waren. 
Maar eens ik had gekozen voor de hakbijlaanpak, voelde ik met elke gewijzigde bladzijde het boek ook beter worden. “

 Verliep het herschrijven vlot? 

“Het was veel lastiger dan ik had gedacht. Ik heb er drie maanden over gedaan om het boek te herschrijven. Het was echt heel hard werken. In die tijd heb ik doorgaans een eerste versie van een nieuw boek klaar, om maar te zeggen.”

Indringer werd uitgegeven in 2000 en was je tweede boek
Hoe kijk je terug op de tijd dat je dit boek schreef?

“Nadat ‘File’ goed was onthaald, wilde ik een tweede boek schrijven. Dat besluit viel samen met enkele dramatische gebeurtenissen in mijn andere beroepsbezigheden.

Zoals ik in het eerste hoofdstuk van ‘Indringer’ versie 2008 nu ook uitleg: ik was diep geschokt door wat er met een van mijn professionele relaties was gebeurd, en ik moest dat van me afschrijven. “

Het is een persoonlijk verhaal, in deze nieuwe uitgave nog nadrukkelijker in de ‘ik’ vorm.

“Het echte verhaal achter dit boek zat veel ingewikkelder in elkaar dan hoe ik het in het boek vertel, maar wat er was gebeurd, had een zeer grote impact op me gehad en ik wilde het van me af schrijven. 

Ik wilde mijn verhaal daarom absoluut in de ik-vorm vertellen, ook omdat ik vond dat het de impact op de lezer zou vergroten. Maar ik besef nu dat het in die tijd allemaal nog te kortbij was om er als beginnend auteur vanaf een afstandje naar te kijken.

Vandaar dat ik het precies met die ik-persoon knap lastig kreeg. Ik wilde die tegelijk nog angstvallig buiten beeld houden omdat ik niet wilde dat ik ermee zou worden geassocieerd. Daardoor kwam de ik-persoon pas na honderd pagina’s in beeld. Wat dan weer de vlotte leesbaarheid niet bevorderde.

Nu, acht jaar later, heb ik veel meer afstand kunnen nemen en in de nieuwe ‘Indringer’ is de ik-persoon een volwaardig personage geworden.”

Wat zijn volgens jou de grootste veranderingen? 

“Het boek is vooral tijdlozer en universeler geworden.

Tussen 2000 en 2008 zitten 8 jaar technologische evolutie. Denk maar eens aan hoe zwaar een mobiele telefoon toen nog woog... In het boek moest ik in 2000 ook nog uitleggen wat zo’n ding allemaal kon. Als je die passages nu leest, lijkt het of ik mijn lezers voor idioten houd…

Ik gebruikte ook vaak nog te veel woorden om iets gecompliceerds uit te leggen. Zo werd 15% van het volume tekst geschrapt. Of ik liet de dialogen te weinig voor zich spreken. En een vertelperspectief dat te vaak wisselt, bevordert het leesplezier ook weer niet: weg ermee. De karakters gaf ik met een of twee zinnetjes extra dat ietsje meer vlees, zodat ze dat ietsje meer diepgang kregen.
Ook de vele tijdsverwijzingen heb ik er uitgehaald.

Maar laat ik duidelijk stellen: het boek is alleen maar geworden hoe ik het anno 2008 zou hebben geschreven: sterker, strakker ook, de karakters genuanceerder… kortom: veel beter. En was net dát niet de bedoeling? “

Indringer’ begint meteen zeer spannend. De lezer wordt als het ware in het verhaal ‘gesmeten’. Is dit een bewuste keuze of eerder toeval?

“Toeval bestaat niet in een goede thriller. Ik heb bewust gekozen voor een sterke opener omdat Indringer geen eenvoudig, rechtlijnig verhaal is. Het snijdt thema’s aan en speelt in een zakenwereld die niet iedereen goed kent. Daarom heb ik ervoor gekozen om de lezer in mijn verhaal te trekken met een thema dat in die tijd wél erg bekend was. “

Indringer (2000) Claire brengt met haar gezin een heerlijke vakantie door in het zuiden. Tot haar dochtertje van vijf op klaarlichte dag verdwijnt. De ontvoerders gaan even ingenieus als pervers te werk. Maar nadat Claire op al hun eisen is ingegaan, wacht haar een onthutsende verrassing. Iemand is voorgoed haar leven binnengedrongen.Wie? En waarom ? Het antwoord op die vragen is een puzzel met stukjes in Honkong, Genève, aan de voet van de Kilimanjaro, Sint-Maarten in de Cariben en... bij ons in de Kempen!

De flaptekst uit 2008 is uitvoeriger dan die uit 2000.

“In België hebben we intussen zowat alles gehad op het gebied van ontvoerde meisjes. Ik kan me niet voorstellen dat iemand nog geïnteresseerd is om op basis van de flaptekst uit die tijd (zie hierboven) dit boek te gaan lezen. De ontvoering is trouwens helemaal niet het centrale thema in dit verhaal. Die kidnapping was in 2000 een manier om de lezer mee te krijgen in een vrij ingewikkeld verhaal. En tegelijkertijd zijn door die lange, maar toch spannende aanloop de personages geplaatst. Je leert Claire kennen, je fronst de wenkbrauwen bij de reacties van haar man, Dirk…”

Er is ook gekozen voor een andere cover. Op de cover van de versie van 2000 stond nog een afbeelding van je dochter.

“Dat bedoel ik precies met die professionalisering. In 2000 speelde mijn dochter model, ik nam de foto, ik photoshopte de achtergrond, maakte eigenhandig de titel… 
Op ‘Indringer’ 2008 prijkt een foto van de Amerikaanse topfotograaf Gary Isaacs (http://www.garyisaacs.com ) die ook de coverfoto’s van Verliefd en Passie maakte. Mijn uitgever heeft rechtstreeks contact met hem. Het blijkt dat Gary zeer verguld is met de covers die onze ontwerper met zijn foto’s maakt. Hij zal dan ook voor mijn volgende boek de coverfoto verzorgen. “