Misdaadauteur Luc Deflo heeft op de Boekenbeurs in Antwerpen de Hercule Poirot-prijs 2008 in ontvangst mogen nemen. Hij kreeg die prijs voor zijn roman 'Pitbull'.
De Hercule Poirot-prijs bekroont de beste Vlaamse misdaadroman van de afgelopen twaalf maanden. De winnaar ontvangt een geldprijs van 5.000 euro en een gegraveerde Waterman-pen.

De Hercule Poirot-prijs werd vrijdag voor de elfde keer uitgereikt. Het was al de vierde keer dat Deflo genomineerd was, maar de eerste keer dat hij de literaire prijs ook daadwerkelijk mee naar huis mocht nemen. Zijn debuut 'Naakte Zielen' werd genomineerd in 1999. Daarna volgden nog nominaties voor zijn roman 'Sluipend Gif' in 2003, en voor 'Ademloos' in 2006.

De jury apprecieerde in 'Pitbull' de 'meeslepende plot, de overtuigende stijl, het wervelende ritme', zo wordt vrijdag meegedeeld in een persbericht.

De Poirot-prijs, een initiatief van het weekblad Weekend Knack, wil de Vlaamse misdaadauteurs een steuntje in de rug geven.

Het Juryverslag over 'Pitbull' :

Deflo is een oudgediende, die steeds opnieuw verrast door een andere aanpak.
Hij tast alle facetten van stijlbreuken en invalshoeken af, en dat is niet anders in Pitbull. Deflo herneemt schaamteloos het stramien van Hitchcocks Strangers on a Train, maar verveelt eigenlijk nooit, vervalt
evenmin in pastiche of creatieve imitatie. Integendeel, de originele aanpak om seriemoorden vanuit het standpunt van de dader te benaderen, doorprikt het cliché. Goed en kwaad zijn in geen geval absoluut,
elk personage laveert tussen berisping en overtreding, niemand is echt schuldig, maar evenmin onschuldig. Niet de motivering, niet de moorddrang vormen het kerngegeven, maar het inzicht in de drijfveer, het maatschappelijke passiespel errond, en de kwetsbaarheid en argeloosheid van iedere mens. Met zijn gebreken, met zijn sociale nooddruft, met zijn hovaardigheid, met zijn ingebakken neiging tot bedrog en hebzucht,
met zijn zwakheden. De pitbull uit de titel is het échte symbool van waar het fout loopt met de mens. De mens heeft geen verantwoording nodig voor onomkeerbare, gruwelijke daden: de geur van bloed, de metaalglans van gebroken ogen, het genot van zinloze vernietiging, het beest in de mens wordt nauwelijks in toom gehouden
door maatschappelijke codes en morele begrippen. Pitbull is een goor boek, dat groots is door zijn nergens verholen, vanzelfsprekende goorheid. Deflo heeft elk vertrouwen in de normaliteit van de mens verloren.
Wat wij als ‘beschaving’ in stand houden, is niet meer dan een tijdelijk staakt-hetvuren
– de echte drift, het moorddadig instinct van de naamloze man-in-de-straat, breekt uit wanneer de tijd daartoe rijp is. Want conventies zijn dwingender dan zelftucht. En dus amoreel en dodend. Deze parabel, vanuit het gezichtspunt van een obsessieve wraakengel, bekroont een reeks van nu al negen thrillers, waarin Deflo
voortdurend van standpunt, inleving en sympathie verandert. Zijn kruistocht tegen pedofilie in de Cel 5-reeks bleek een uitputtend en uitgeput thema. Deflo is wijselijk opnieuw overgeschakeld naar de banaliteit van de wreedheid.
 

Uit het Juryverslag :
Opvallend was de eensgezindheid waarmee de achtkoppige jury bijzonder snel tot een eensluidende visie kwam. De formule, waarbij ook tussentijds een staat wordt opgemaakt halverwege het publicatieseizoen,
heeft intussen zijn deugdelijkheid bewezen. Wel betreurt de jury het dat bij het opdoemen van de Boekenbeurs gauw gauw nog enkele titels, vaak in typoscript, worden doorgestuurd. De jury is er zich terdege van bewust dat september/oktober scharniermaanden vormen, die niet ten volle kunnen worden opgevolgd. Anderzijds doet hij alle inspanningen om op de meest correcte en objectieve manier elk manuscript de kans te geven mee te dingen naar de Knack Hercule Poirot-prijs.
Dit jaar was de consensus bijna ongemerkt bereikt. Wat Knack in 2006 al schreef over
Ademloos, gold nog meer dit jaar voor Pitbull : „Het ligt voor de hand Deflo’s romans als psychologische thrillers te definiëren, omdat net het samenspel van onvolledige, oververhitte persoonlijkheden de rauwe borsteling van de moderne, verveelde, naar steeds meer excessen zoekende samenleving schraagt. Maar eigenlijk is Ademloos ook een ongegeneerde sociologische analyse van proefpersonen in een crisissituatie.
Niemand komt daar ongeschonden uit. Het rare is dat een boek als Ademloos overtuigender werkt dan het
detaillistisch onderzoek naar het machtsmisbruik van de ordediensten in het werk van Geeraerts.” In Pitbull is Deflo nog een stukje verder gegaan. Hij wroet nu ongegeneerd en met pervers genoegen in de psyche
van de misdadiger zelf. Familierelaties, haat, faalangst en rancune kweken een bed van onkruid waarop schaamteloze misdaad kan woekeren. Zonder hoop op bestraffing, zonder genoegdoening uit wroeging, zonder harteloosheid uit weerwraakgevoelens. Niemand is inslecht, maar elke burger, elke lezer is toch een
potentiële moordenaar. Bij Deflo zijn er nooit winnaars, zelfs niet in de liefde. Iedereen krijgt slaag. In de ultieme confrontatie keert Bosmans zijn rug naar de moordenaar : „Zijn neusvleugels gaan heel snel open en dicht, alsof hij stront ruikt. Ik hou mijn hart vast. ‘Niemand wint. Minder mensen verliezen’”. Toch is er een echte winnaar : Luc Deflo krijgt de elfde Knack Hercule Poirot-prijs voor Pitbull. Zo lang heeft hij zichzelf vastgebeten in het genre, dat hem nu bekroont.


De andere genomineerden dit jaar waren: Toni Coppers ('Niets is ooit'), Kisling & Verhuyck ('Kwelgeest'), Jan Lampo ('De engel met de zaag') en Joris Tulkens ('De Shatila Erfenis').